10 dagen stilte: vipassana in Cambodja

imageAls je me volgt via Facebook en Instagram (en doe je dat nog niet, dan zou ik het heeeeeel tof vinden als je daar nu mee begint!) dan zal het je vast niet ontgaan zijn dat ik de afgelopen tien dagen niet bereikbaar was. Dat kwam omdat ik een vipassana 10-daagse volgde, waarbij ik tien dagen lang intensief mediteerde en niet sprak. Benieuwd hoe dat verliep? Ik vertel je er graag meer over!

Allereerst: wat is vipassana? Deze meditatietechniek betekent letterlijk ‘de dingen zien zoals ze zijn.’ Dit doe je door observatie van wat er in je lichaam gebeurt, zonder daarop te reageren of over te oordelen. In theorie is het allemaal erg simpel, maar – zoals bijna altijd het geval is – valt het in de praktijk toch niet mee.

Als je nog meer wilt weten even over vipassana, lees dan vooral deze blogpost die ik eerder schreef of bekijk de introductievideo waarin leraar S.N. Goenka uitleg geeft.

In december 2015 volgde ik mijn allereerste vipassana cursus (een verslag daarvan kun je hier vinden). Hier had ik enorm veel profijt van en sindsdien ben ik redelijk regelmatig blijven mediteren. De laatste tijd was het een beetje weggezakt, dus ik hoopte dat een nieuwe tien daagse een goede motivatie zou zijn om het weer op te pakken. En aangezien ik het al een keer gedaan had, zou het vast niet zo zwaar worden als de eerste keer. Dacht ik.

Vol goede moed schreef ik me een aantal maanden geleden in voor een 10 daagse in Dhamma Kamboja, een meditatiecentrum dicht bij de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh. Vipassana cursusen worden over de hele wereld gegeven, overal volgens hetzelfde principe, met hetzelfde tijdschema en identieke instructies.

Het meditatiecentrum regelt een bus die me ophaalt vanuit Phnom Penh. Samen met een aantal jonge monniken, een heleboel Cambodjaanse mannen en vier mede-buitenlanders (een Amerikaan, Brit, Oostenrijker en Australiër) volgt er een enorme knusse rit in de te kleine minibus. Ik praat – zo lang het nog mag – enthousiast met de andere touristen.

Als we aankomen op onze locatie, neem ik afscheid van mijn nieuwe buddys. Mannen en vrouwen worden namelijk strikt gescheiden, om mogelijke afleiding te voorkomen. Zodra ik me meld bij de ‘vrouwen’ kant, vallen me direct twee dingen op:  1. ik ben de enige westerling en 2. het Engels niveau van de Cambodjaanse vrouwen is laag tot nul. Aangezien er niemand is waar ik mee kan praten, gaat mijn noble silence al vroeg in.

De vorige keer deelde ik een kamer met zeven meiden, maar nu hoef ik mijn kamer alleen te delen met en heleboel spinnen en mieren. Oh, en ook nog wat andere gekke insecten die ik nog nooit heb gezien. Welkom op het platteland van Cambodja!

image

Mijn kamer. Punten voor sfeer krijgt hij niet, maar ik heb er prima geslapen.

De eerste drie dagen van de cursus zijn vooral gericht op anapana, een meditatietechniek waarop je je focust op de natuurlijke ademhaling onder de neusgaten en boven de bovenlip (wist je dat dit gebied het filtrum heet?). Hierdoor raak je geconcentreerd en komen je gedachtes tot rust. Dat was bij mij ook wel nodig! De eerste dagen zijn zwaar, want mijn gedachten vliegen alle kanten op. Pas op de derde dag krijg ik het voor elkaar om langer dan 1 minuut mijn ademhaling te observeren zonder afgeleid te raken.

Als dag vier aanbreekt ben ik erg blij: vandaag beginnen we met vipassana! De vorige keer was ik de hele dag in extase, dus ik verwacht dat vandaag ook weer. Zoals altijd loopt het anders dan verwacht. Ik voel geen extase, maar alles in mijn lichaam doet pijn en mijn benen vallen steeds in slaap. Ik probeer niet teleurgesteld te zijn, maar stiekem ben ik dat toch wel een beetje. Dan realiseer ik me: dit is precies waar vipassana over gaat. De werkelijkheid zien zoals het is, niet zoals je zou willen dat het is. Is er pijn? Oke, dan is dat de realiteit. Je hoeft er geen oordeel aan te verbinden of er iets tegen te doen. De pijn verdwijnt vanzelf wel weer. Ook de fijne gewaardwordingen blijven niet voor altijd, dus daar moet je vooral niet te gehecht aan raken. The only consistent thing is change!

Ook de andere dagen is er geen enkel extatisch gevoel te bekennen. Wel nog steeds heel veel pijn. Gek genoeg vind ik dat niet eens erg: het observeren van pijn is eigenlijk heel interessant. Zolang je er niet op reageert (‘oh wat ben ik toch zielig en wat heb ik veel pijn!’), is er eigenlijk niks aan de hand. Het is gewoon een gewaarwording die ik voel in mijn lichaam en die na verloop van tijd weer wegaat. No big deal.

De regels van de tien daagse klinken voor buitenstanders vaak als extreem klinken, maar ik merk dat het me juist heel erg helpt om dieper geconcentreerd te raken. Doordat ik niet mag praten, schrijven, lezen, dansen, sporten of seks hebben, is er ook geen afleiding. Ik kan niks anders doen dan mediteren, eten, slapen en douchen. Oh, en de honderden mieren mijn kamer uit vegen.

Hoe fijn het mediteren (soms) ook is, toch keek ik stiekem heel erg uit naar het einde van de 10 dagen. De hele tijd hetzelfde doen gaat vervelen na een tijdje en ik begon ook een beetje heimwe te krijgen naar huis. Daarnaast was het elke dag boven de 36 graden elke dag (nee, er was geen airconditioning) en daar kan ik gewoon niet zo goed tegen. Ik krijg ook genoeg van de mieren die me bijten tijdens het mediteren of mijn bed overnemen. Toen de tiende dag kwam en we weer mochten praten, was ik dan ook erg blij. Ik ontdekte zelfs dat er een aantal vrouwen wél Engels konden, dus ik had ook gesprekspartners (op de foto aan het begin zie je ons lol hebben).

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar het is inmiddels een lang genoeg verhaal geworden. Als je benoeuwd bent hoe het is, zou ik je vooral aanraden om het zelf te gaan doenHoewel het echt wel zwaar is – zowel lichamelijk als mentaal – om zo veel te mediteren, is het slle moeite meer dan waar. Ken je dat voldane gevoel wat je krijgt na een zware work out? Dat gevoel en dan beter. 

De volgende uitdaging? Het dagelijkse mediteren vasthouden, elke ochtend en avond een uur. Dan in juni naar mijn volgende tien daagse, in België dit keer. 

16 Comments

    • Desi

      Oeh tof! Ik wil misschien weer gaan dienen in augustus, dus wie weet zie ik je nog! Ik kom de 23e terug. Het aftellen is inmiddels begonnen!

  1. Super leuk dit! Ik wil dit ook nog een keer gaan doen, maar om eerlijk te zijn was ik na een maand dagelijks mediteren gewoon in Nederland al gestopt haha. Misschien daar maar eerst even mee beginnen. Stel ik ben ‘er klaar voor’ kan ik dan meteen dit doen in bijv. Cambodja of is het beter om dat eerst gewoon dichterbij huis te doen? Ik heb geen plannen om naar Azië te gaan, maar wie weet 😉

    • Desi

      Tof dat je het ook wilt doen. Je hebt eigenlijk geen ervaring nodig om een 10-daagse te doen. Ik heb heel veel mensen ontmoet die nog nooit gemediteerd hadden voordat ze begonnen en ik mediteerde zelf ook niet veel. Het langste wat ik ooit had volgehouden was 20 minuten. Maar het was prima te doen, zonder ervaring!
      Het maakt in principe niet uit waar je de cursus volgt, want het is overal hetzelfde. Je kunt het ook op andere plekken in Europa of Amerika doen. Waar ik wel op zou letten is of ze er goed Engels spreken. Voor vragen over meditatie mag je namelijk altijd met de leraar praten. Ik vond dat altijd heel erg fijn en verhelderend. In Cambodja heb ik dit niet gedaan, omdat ze me waarschijnlijk niet zouden begrijpen. Dus wat dat betreft is Nederland of Belgie dan fijner.

  2. Wauw wat razend interessant! Ik krijg al kriebels van het idee van 10 dagen stil zijn dus ik denk niet dat het iets voor mij is. Maar wel heel tof dat je het doet. Lijkt leuk om mee te maken 🙂

    • Desi

      Hahaha.. Nouja dan zou het juist interessant kunnenzijn om eens uit te proberen wat er gebeurt als je dat niet doet. En na negen dagen kun je dan álle weer delen 🙂

    • Desi

      Hahaha.. Nouja dan zou het juist interessant kunnenzijn om eens uit te proberen wat er gebeurt als je dat niet doet. En na negen dagen kun je dan álles weer delen 🙂

    • Desi

      Ah, er komt vast nog wel een tijd dat je t een keer gaat doen. Als je het mij vraagt,is het juist de stilte die het de moeite waard maakt.

  3. “De werkelijkheid zien zoals het is, niet zoals je zou willen dat het is. Is er pijn? Oke, dan is dat de realiteit. Je hoeft er geen oordeel aan te verbinden of er iets tegen te doen. De pijn verdwijnt vanzelf wel weer. Ook de fijne gewaardwordingen blijven niet voor altijd, dus daar moet je vooral niet te gehecht aan raken.” > Haha, ik moet dit nu ook doen bij mijn mindfulnesscursus (gelukkig duren die meditaties daar dan maar een half uur per dag, iets minder intens), maar ik vind het zooo moeilijk om niets te doen als het vervelend/ongemakkelijk is! Maar misschien vind ik het loslaten aan fijne dingen nog wel veel erger …
    Wel goed dat je deze ‘opfriscursus’ gedaan hebt! 🙂 Ik zou ook wel zoiets willen doen, maar toch weer niet zo graag dat ik ook daadwerkelijk de stap neem om het te doen, haha.

    • Desi

      ”Ik zou ook wel zoiets willen doen, maar toch weer niet zo graag dat ik ook daadwerkelijk de stap neem om het te doen, haha.” Hahaha, volgens mij geldt dat voor veel mensen. Maar er komt misschien nog wel een moment datj e wel zin hebt om daadwerkelijk de stap te nemen. Of niet, en dat is natuurlijk ook prima! Die mindfulnesscursus klinkt heel interessant trouwens. Vipassana en mindfulness komen echt voor een groot deel met elkaar overeen. En ja, niets doen als het vervelend en ongemakkelijk is, is echt van de moeilijkste dingen die er is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *